Er was eens....

... lang geleden een nakend Oudjaarsfeest, allé voor de de-puntjes-op-de-i-zetters onder ons: een feestje tussen oud en nieuw, waarbij van elke deelnemer een creatieve bijdrage werd verwacht. Uitvinder van dit lumineus idee was ons' Tiene (Koekske in het verhaal dat hierop volgt) die er steeds in slaagt ons te laten doen wat ze vraagt. Er werden heel wat kunstzinnige pareltjes geoogst die nacht (en vorige en volgende nachten)

Tja, zeker de helft van ons gezin is nachtvogel (of is het -vlinder?) , en dan bedoel ik ons "ouderlijk" gezin. Hoe zou dat nu toch komen? Mijn ouders hadden een erg gestructureerd leven voor zover ik me herinner. Op tijd in bed was hun motto. Halftien, zo staat het in mijn geheugen gegrift. Niet dat ik dit voetstoots aannam... In bed oké, maar dan met een boek. Dikwijls verried de warmte van mijn lamp mijn klandestiene activiteit aan mijn moeder. Daardoor installeerde ik me af en toe in de badkamer en las bij het licht van een straatlantaarn. De aanwezigheid in de badkamer was legitiem doordat zich daar het tweede toilet bevond. Maar waarom de straatlantaarn en niet de badkamerverlichting? Dat is mij nu een raadsel... Misschien zat de badkamer op hetzelfde circuit als de tweede verdieping. Een schakelaar op de eerste etage kon de verlichting naar believen aan- of uitschakelen...

"Oehoe mama, ik ben wa-a-a-kker!" was onze strijdkreet om de dag in te luiden... Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht de ochtend zonder toestemming aan te vatten!
Nu vraag ik me af, of ik als tiener 's ochtends uit mjn bed gekoterd diende te worden, inzonderheid tijdens het weekend. Ik heb namelijk een black out.


... De vorige generatie dunt uit. Ik heb nog zo veel vragen. Doordat papa en mama zo vroeg stierven missen we een stuk van onze geschiedenis. Als oudste van ons "ouderlijk" gezin ben ik bevoorrecht. Ik heb vele herinneringen. Die wil ik delen.

Vandaar dit sprookje. ..